Tam, gdzie nie ma możliwości podłączenia się do kanalizacji rozwiązaniem jest szambo albo, coraz bardziej popularna i korzystna dla środowiska naturalnego przydomowa oczyszczalnia ścieków.
Składają się na nią urządzenia oczyszczające ścieki i odprowadzające je już w stanie oczyszczonym albo do gleby albo do wód powierzchniowych. Jednak pamiętać należy o tym, że przydomowa oczyszczalnia cieków nadaje się tylko i wyłącznie do odprowadzania ścieków komunalnych, nie wolno odprowadzać do niej ścieków pochodzących z hodowli zwierząt czy deszczówki. Zazwyczaj składa się ona z dwóch części. Pierwszą i najważniejszą jego częścią jest osadnik gnilny, który bywa nazywany wstępnym. Osadniki gnilne różnią się od szamb tylko tym, że posiadają odpływ. Jednak muszą one być równie szczelne jak szamba. Takie szambo szczelne z odpływem może być wykonane z betonowych kręgów albo z tworzywa sztucznego. Osadniki gnilne są miejscem, gdzie ścieki są wstępnie oczyszczane. Dobierając objętość zbiornika należy pamiętać, aby starać się ją dobrać tak, by ścieki przebywały w nim nie krócej niż 2-3 dni. Jeśli oczyszczalnia nie jest wyposażona w mechanizmy do wymuszania przepływu ścieków to znaczy, że przepływają one w niej pod wpływem działania sił grawitacji.
Druga część oczyszczalni jest zbudowana w zależności od warunków gruntowo-wodnych terenu, na jakim ma funkcjonować.
Przydomowa oczyszczalnia ścieków powinna być umiejscowiona w określonej odległości od budynków, ujęć wodnych oraz ogrodzenia.
Czyszczenie rur za pomocą przydomowej oczyszczalni ścieków wymaga rozważnego stosowania chemicznych środków czystości typu preparaty do udrażniania kanalizacji. Mogą one bowiem spowolnić procesy gnilne zachodzące w osadniku. Podstawowe zabiegi to dodawanie odpowiednich preparatów biologicznych. Raz na jakiś czas należy zamówić usługi polegające na wywiezieniu nagromadzonych w osadnikach osadów i przepłukaniu rur drenażowych w celu ich odetkania.